Αποστολές του ΣΕΛΑΣ στην "Στοιχειωμένη" (-580μ)

[caspex]

Ο ΣΕΛΑΣ έχει κάνει μια σειρά από απόστολές στην "Στοιχειωμένη", ένα από τα μεγαλυτερα (σε βάθος) σπήλαια της χώρας μας.
Οι αποστολές αυτές χωρίζονται στις εξής φάσεις:

1. Περίοδος 1996-97 διερεύνηση της φραγμένης και τότε Στοιχειωμένης χωρίς αποτέλεσμα
2. Αποστολή του 1998 με υπεύθυνο τον Ν.Μητσάκη
3. Αποστολή "Κυνηγώντας τα Στοιχειά 2000" με υπεύθυνο τον υπογράφοντα
4. Πρόσφατη αποστολή - αυτοψία (2005) μετά από διαπίστωση (2004) ότι το σπήλαιο έχει μπαζωθεί από το παρακείμενο λατομείο.

Πριν λίγο βρήκα το δελτίο τύπου που είχε σταλεί στα μέσα μαζικής ενημέρωσης αμέσως μετά την λήξη της αποστολής, το οποίο συνοψίζει σε μεγάλο βαθμό την αποστολή:

Σπηλαιολογικός Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος (ΣΕΛΑΣ)
Πασσίωνος 44-46,
Ν.Κόσμος Τ.Κ. 11631
Αθήνα 1/11/2000

Έλληνες σπηλαιολόγοι στο δυσκολότερο βάραθρο της χώρας

Παροιμίες, θρύλοι και άλλες παραδόσεις πλέκουν το εγκώμιο της σοφίας των λαών, στην συγκεκριμένη περίπτωση του Ελληνικού. Ιστορίες για νεραίδες, θεριά και αλλά «στοιχειά» δεν έλειπαν από την αρχαιότητα. Οι Εννέα Μούσες για παράδειγμα οι οποίες κατοικούσαν στο όρος Ελικώνα (στην σημερινή Βοιωτία) δείχνουν τόσο εξωπραγματικές. Όμως μέσα από τις παραδόσεις και την μυθολογία μας μπορεί να διακρίνει κανείς τα βαθύτερα νοήματα, τις αναζητήσεις και τις ερμηνείες όλων των προηγούμενων γενεών.

Για μια ακόμη φορά ο ΣΕΛΑΣ (Σπηλαιολογικός Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος) και τα μέλη της σπηλαιολογικής εξερευνητικής αποστολής «Κυνηγώντας τα στοιχειά 2000» βρέθηκαν αντιμέτωποι με τους θρύλους. Κατά την διάρκεια του καλοκαιριού που μόλις μας άφησε (Ιούλιος-Αυγουστος 2000), στο όρ. Ελικώνας (1547μ) ολοκλήρωσαν την εξερεύνηση του βαράθρου «Στοιχειωμένη» και κατέβηκαν σε βάθος –581μ. Το βάραθρο βρίσκεται στην περιοχή της κοινότητας Αγ.Άννα τουΝ.Βοιωτίας σε υψόμετρο 900μ περίπου και οφείλει το ονομά του στο θρύλο του «Μαύρου Κριαριού».

Σύμφωνα με τον θρύλο αυτό, ενά «λάϊο» (μαύρο) κριάρι εμφανίστηκε πριν από πολλά χρόνια στο βουνό. Το κριάρι ζευγάρωσε με όλες τις προβατίνες της περιοχής κι εξαφανίστηκε. Την επόμενη χρονιά, γέννηθηκαν «λάϊα» προβατάκια. Τότε το Μαύρο κριάρι ξαναεμφανίστηκε και οδήγησε όλούς τους απογόνους του στην άββυσο του βαράθρου. Από τότε το Μαύρο κριάρι εξαφανίστηκε το ίδιο όπως εμφανίστηκε και οι βοσκοί αναθεμάτισαν την τρύπα και την αποκαλούσαν «Στοιχειωμένη».

Η αποστολή παρέμεινε στην περιοχή του Ελικώνα για τρείς εβδομαδες. Σαν χώρος για την κατασκήνωση βάσης επιλέχθηκε το οροπέδιο Αρβανίτσα σε υψόμετρο επίσης 900μ αλλά σε μεγάλη απόσταση από την «Στοιχειωμένη». Ο χώρος έχει διαμορφωθεί πρόσφατα από την κοιν.Κυριακίου με αποτέλεσμα να υπάρχουν αρκετές ανέσεις (αναψυκτήριο, κάδοι αποριμάτων κτλ.). Παράλληλα δεν έχει αλλοιωθεί ιδιαίτερα ο χώρος και το πραγματικά ξεχωριστό φυσικό κάλος της περιοχής. Η υποστήριξη τόσο από την κοινότητα Κυριακίου όσο από τους κατοίκους και τους βοσκούς της περιοχής ήταν καθοριστικής σημασίας για την εξέλιξη των εξερευνήσεων. Ο αρχικός στόχος ήταν η ολοκλήρωση της εξερεύνησης του μεγάλου αυτού βαράθρου αλλά και καινούργιων σπηλαίων. Τελικά κάθε προσδοκία ξεπεράστηκε. Η αποστολή εξερεύνησε και χαρτογράφησε για πρώτη φορά (εκτός από την «Στοιχειωμένη») 32 βάραθρα και 3 οριζόντια σπήλαια και η «Στοιχειωμένη» αποτελεί πλέον το 3ο βαθύτερο βάραθρο της Ελλάδας. Με την ανακάλυψη αυτή η χώρα μας ανέβηκε πλέον στην 8η θέση στην Ευρώπη και 11η στον κόσμο (σε αριθμό βαθιών βαράθρων) καταλαμβάνοντας πλέον το σκαλοπάτι που κατείχε η Γερμανία και η Τουρκία αντίστοιχα.

Τα μέλη της Ελληνικής αποστολής είχαν επίσης την τιμή να φιλοξενήσουν και Γάλλους σπηλαιολόγους (GSHL) στα πλαίσια της συνεχιζόμενης συνεργασίας του ΣΕΛΑΣ με σπηλαιολογικούς συλλόγους από την Γαλλία και την Ιταλία. Υπεύθυνος για την Γαλλική ομάδα ήταν ο κος T. Monges, ο οποίος εκπροσωπούσε και την FFS (Γαλλική Σπηλαιολογική Ομοσπονδία) σαν μέλος της CREI. Επίσης στην αποστολή συμμετείχαν καθοριστικά πολλά μέλη του ιδιαίτερα δραστήριου Σπηλαιολογικού Ομίλου Κρήτης (ΣΠΟΚ).

Η καταβόθρα ξεκινάει με μια εντυπωσιακή κατάβαση 45 μέτρων όπου οι εναλλαγές του φωτισμού και του χρώματος του πετρώματος δημιουργούν στα τοιχώματα μια μαύρη φιγούρα η οποία μοιάζει με κριάρι... Αμέσως μετά την παρατήρηση η κατάβαση βαπτίστηκε αυθόρμητα ως «Κατάβαση του Μαύρου Κριαριού». Οι εναλλαγές που ακολουθούν αφήσαν στους εξερευνητές αντιφατικά συναισθήματα.

Τα επόμενα χρόνια τα μέλη του ΣΕΛΑΣ θα συνεχίσουν τις εξερευνήσεις στην περιοχή η οποία αποδείχθηκε όντως έντονα καρστικοποιημένη. Αξιζει να σημειωθεί οτι η «Στοιχειωμένη» θεωρήθηκε τόσο από τους Έλληνες όσο και τους Γάλλους σπηλαιολόγους ένα από τα πιο δύσκολα και σίγουρα το πιο επικίνδυνο βάραθρο μέχρι σήμερα. Αφενώς διοτι λειτουργεί σαν λεκάνη αποροής (κίνδυνος από βροχόπτωση). Αφετέρου, το πολύ σκληρό πέτρωμα, που εξαντλούσε ακόμη και τα πανίσχυρα κατά τ’άλλα ηλεκτρικά (επαναφορτιζόμενα) τρυπάνια και τα υπερβολικά στενά περάσματα σε συνδυασμό με το μεγάλο βάθος συνέθεταν ένα πραγματικά αποτρεπτικό πεδίο. Παρόλα αυτά πολλά από τα μέλη της αποστολής προωθήθηκαν εως και τα –581μ βάθος όποτε και σταμάτησαν σε μια κατακρήμνιση από μεγάλους ογκόλιθους προφανής συνέπεια της έντονης σεισμικής δραστηριότητας της περιοχής κατά το παρελθόν. Οι πιθανότητες να βρεθεί συνέχεια στην «Στοιχειωμένη» στο μέλλον δεν είναι λίγες. Εξάλου οι σπηλαιολόγοι του ΣΕΛΑΣ συνέχισαν μια ιστορία Ελληνικών (και μόνο) προσπαθιών από το 1950 (ΕΣΕ και ΣΠΕΛΕΟ). Μάλλον η σκυτάλη περνάει στους νεότερους σπηλαιολόγους οι οποίοι θα πρέπει με την σειρά τους να αντιμετωπίσουν τους θρύλους και τις παραδόσεις και να κυνηγήσουν τον «Μαύρο Κριό» ακόμη πιο βαθιά... Έτσι θα έχουν ικανοποιήσει την περιέργια και την επιθυμία όλων των προηγούμενων γενεών οι οποίες μην μπορώντας να κατέβουν εκεί, δημιούργησαν τους θρύλους και τις ιστορίες για την «Στοιχειωμένη»

Για περισσότερες πληροφορίες απευθυνθήτε στον υπεύθυνο αποστολής Κ. Αδαμόπουλο, στα γραφεία του ΣΕΛΑΣ σήμερα 1/11/2000 στις 20:00.

Το γνήσιο δελτίο τύπου δημοσιεύθηκε μετά την αποστολή του 2000 (στην Στοιχειωμένη) στην εφημερίδα "Ημερησία" η οποία έστειλε δημοσιογράφο για περισσότερες πληροφορίες. Το θέμα μπήκε στην πρώτη σελίδα, απόκομμα υπάρχει και θα το επισυνάψω σύντομα.

Σε .pdf θα το βρείτε εδώ:
http://www.selas.org/index.php?option=c ... &Itemid=30

[Μητσάκης Νίκος]

Εξάλου οι σπηλαιολόγοι του ΣΕΛΑΣ συνέχισαν μια ιστορία Ελληνικών (και μόνο) προσπαθιών από το 1950 (ΕΣΕ και ΣΠΕΛΕΟ).

Για την ιστορία να αναφέρω ότι το σπηλαιοβάραθρο "Στοιχειωμένη" στον Ελικώνα εξερευνήθηκε για πρώτη φορά από την Σπηλαιολογική Ομάδα του Ε.Ο.Σ. το Σεπτέμβριο του 1950.
Σε αυτό κατέβηκαν και εξερεύνησαν τα πρώτα δύο τμήματα του βαράθρου (τότε ήταν ένα, δεν υπήρχε το λατομείο και έτσι δεν είχε μπαζωθεί) οι Ιωάννης Πετρόχειλος (πρώτος), Γ. Πολυκράτης, και η δεσποινίδα Νικολετοπούλου. Στην ίδια αποστολή συμμετείχαν και οι Χ. Γόντικας, Σ. Κωσταντίνου, Γ. Μιχαηλίδης, Η.Νικολόπουλος, Α. Πάγκαλος, Α. Μαυροπούλου και Α. Πετροχείλου.
Κατέβηκαν το πρώτο πηγάδι βάθους 55μ., στην συνέχεια κατωφερική σάρα 8μ. και τέλος κατακόρυφο πηγάδι 9μ. Συνολικά είχαν εξερευνήσει τα πρώτα 72μ.
Πληροφορίες: Δελτίο Ε.Σ.Ε. τόμος 1 τεύχος 5 Νοέμβριος 1952 σελ. 274-276

Συμπεράσματα:
1) Η μορφή του βαράθρου το 1950 στα πρώτα μέτρα ήταν τελείως διαφορετική. Υπάρχει και χαρτογράφηση στην οποία φαίνονται οι διαφορές. Το μπάζωμα της "Στοιχειωμένης" είχε ξεκινήσει προ πολλού, από την λειτουργία του λατομείου και όχι μόνο τα τελευταία χρόνια. Την είσοδο και τα πρώτα μέτρα μου τα είχε περιγράψει διαφορετικά και ο Κ. Ζούπης, από αυτά που είδαμε το 1998-2000.
2) Η λανθασμένη καταγραφή για το ποια ομάδα εξερεύνησε πρώτη το σπήλαιο οφείλεται στο ότι δεν διαβάζουμε παλαιότερες αναφορές ή ότι δεν έχουμε πρόσβαση σε αυτές.

[caspex]

Πολύ σωστές παρατηρήσεις. Όμως μιας και το θέμα μας είναι οι αποστολές του ΣΕΛΑΣ στην Στοιχειωμένη και μιας και ήσουν υπεύθυνος της αποστολής το 1998, δεν ανοίγεις τις σημειώσεις σου να γράψεις δυο λόγια για τότε?

Σκοπεύω να κάνω το ίδιο για το 2000 (απλά έκανα μια αρχή με το Δελτίο Τύπου και την λίστα υλικών αρματώματος) γιατί ετοιμάζεται αποστολή από τα παιδιά στον σύλλογο (ΣΕΛΑΣ) και είναι κρίμα να τους αφήσουμε να ξανά-ανακαλύψουν τον τροχό. Ούτως η άλλως έχουν πολύ δουλεία να κάνουν (ξεμπάζωμα, αρμάτωμα έως τα -580μ και πέρα από εκεί...)...

[dim.kar]

Καλησπέρα σε όλες και όλους!

Κάποιες ενδιαφέρουσες πληροφορίες για την εξερεύνηση της Στοιχειωμένης παρατέθηκαν από το Νίκο Λελούδα εδώ http://www.zenas.gr/site/home/detail.as ... nel=Topics , στο site του αγαπητού Γιάννη Ζήνα.

Αντί όμως να ψάχνουμε σε δύο και τρία forum δεν θα ήταν καλύτερο το όποιο να αναπτύσσεται σε ένα μόνο και να μην πεταγόμαστε από το ένα στο άλλο forum;

Ρε σεις ΣΕΛΑΣτζήδες μπας και αμολύσατε τον cave-man από τα μπλουζάκια και άρπαξε το Νίκο (Λελούδα), τρομάζοντας τον;

Δημήτρης

[zenas]

στο site του αγαπητού Γιάννη Ζήνα.

Στο ΣΠΗΛΑΙΟ παρακαλώ...

[dim.kar]

Γιάννη για ακόμη μια φορά σε βρίσκω σωστό και ζητώ συγγνώμη... Αλλά να δακτυλογραφώντας zenas.gr συνέχεια ξεχάστηκα... Με έφαγαν τα internet cafe τόσο καιρό!!!

Δημήτρης

[caspex]

Αναδημοσιεύω εδώ αυτά τα οποία έγραψε ο κ.Λελούδας. Όποιος ενδιαφέρεται για το πρωτότυπο ας ακολουθήσει τον υπερσύνδεσμο:
http://www.zenas.gr/site/home/detail.as ... nel=Topics

Μετά το τέλος θα κάνω και έναν μικρό σχολιασμό (οπότε όσοι το έχουν ήδη διαβάσει) ας προσπεράσουν την παράθεση...

Φίλοι σπηλαιολόγοι.

Επειδή, είδα στο forum του ΣΕΛΑΣ, αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος για το βάραθρο-καταβόθρα Στοιχειωμένη,

..δυο λόγια για την "σύγχρονη" εξερεύνησή του :

Μετά την πρώτη έρευνα που είχε κάνει σ' αυτό ο αείμνηστος Γιάννης Πετρόχειλος την δεκαετία του -50, και κατά την οποία είχε εντοπίσει και κατεβεί μόνο στο πρώτο πηγάδι του, η αμέσως επόμενη έρευνα έγινε το 1979 απο τον γράφοντα και τους Κώστα Ζούπη (μέλος της ΕΣΕ τότε) και τον Στάθη Παυλίδη, με την βοήθεια, επίσης, του Βαγγέλη Κωνσταντακάτου (όλοι μέλη της ΕΣΕ).

Τότε, μετά απο πολύωρη πορεία, (εκείνα τα χρόνια, δεν υπήρχε, ούτε κατά διάνοια, το νταμάρι - ούτε φυσικά ο δρόμος που οδηγεί σ΄αυτό), κατεβήκαμε τα πρώτα δύο πηγάδια και, σταματήσαμε, απο έλλειψη σκοινιών. Μετά απο μερικούς μήνες, επανήλθαμε, ο γράφων με τον Στάθη Παυλίδη και τον Ιταλό Giannini Ferruchio απο τον σπηλαιολογικό σύλλογο του Trieste. Κατεβήκαμε μέχρι τη μεγάλη αίθουσα με τον σταλαγμίτη "κώνο ηφαιστείου", για τους γνωρίζοντες και, σταματήσαμε πάλι απο έλλειψη σκοινιών. (Για την ιστορία: Εκείνα τα προϊστορικά χρόνια, τα σκοινιά, ειδικά, μας δίνονταν με το σταγονόμετρο και, μετά χιλίων αιτημάτων, κόπων, βασάνων κλπ !).

Επανήλθαμε, πάλι μετά απο 2-3 μήνες, ο γράφων, ο Κώστας Ζούπης και ο Πέτρος Ρωμανάς (όλοι μέλη της ΕΣΕ τότε). Κατορθώσαμε, μέσα σε "καταρρακτώδη βροχή" στο εσωτερικό του βαράθρου (τέλη Μαρτίου - έλιωναν όλα τα χιόνια του οροπεδίου ΜΕΣΑ στο βάραθρο !). Κατεβήκαμε, για πρώτη φορά, και το μεγάλο-κατοστάρι βάραθρο, μέσα σε καταρράκτες νερού κυριολεκτικά και, ολόκληρη η αίθουσα στον πάτο του, καλύπτονταν απο νερό, στάθμης 20-30 εκατοστών (!).

Έτσι, τότε, δεν στάθηκε δυνατή η ανεύρεση της πολύ στενής, ανάμεσα στα βότσαλα, συνέχειάς του κλπ.

....Η συνέχεια, είναι γνωστή, ή, τα υπόλοιπα είναι ιστορία, κατά το κοινώς λεγόμενο....

Φιλικά,

Νίκος Λελούδας

Μέλος ΕΣΕ

Σχετικά με την ...

...αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος για το βάραθρο-καταβόθρα Στοιχειωμένη,

είναι μια καλή ευκαιρία να την εξηγήσουμε.

Ο ΣΕΛΑΣ την περίοδο 1997 με 2002 (άντε αρχές 2003) είχε μια περίοδο με πολύ έντονη δράση η οποία αφορούσε τα μεγαλύτερα σε βάθος σπήλαια τις χώρας. (9 από τα 11 πολύ μεγάλα σπήλαια της χώρας (τα άνω των -400μ) μας εξερευνήθηκαν / προσπελάστηκαν τότε από τον "παλιό πυρήνα" του συλλόγου. Από αυτήν την πενταετία αν και έγιναν πολλά, γράφτηκαν λιγότερα (σε αντίθεση με τα χρόνια που ακολούθησαν...)

Αυτό το κενό έχουμε βαλθεί να καλύψουμε μιας και του χρόνου γιορτάζουμε τα 10 χρόνια του συλλόγου οπότε θα θέλαμε να έχουμε και όλοι μας την δράση καταγραμμένη / τεκμηριωμένη / δημοσιευμένη μέχρι τότε. Η Στοιχειωμένη μπορείτε να πείτε ότι είναι η αρχή.

Γιατί όμως η Στοιχειωμένη και γιατί το ενδιαφέρον "αναζωπυρώθηκε" (όχι τώρα αλλά πριν από δύο χρόνια). Γιατί η "Στοιχειωμένη" έχει καταστραφεί και αυτό μας έκανε να θέλουμε να την αποκαταστήσουμε... Έχει ήδη ξεκινήσει αποστολή για την αποκατάσταση της πρόσβασης στο θαμμένο τμήμα του σπηλαίου. Μόλις αυτό επιτευχθεί θα αρχίσει με ευθύνη του "νέου πυρήνα" του συλλόγου (τελικά είμαστε dual core σύλλογος, εξού και οι επιδόσεις ) εξερευνητική αποστολή με σκοπό την συνέχεια των εξερευνήσεων. .

Στο σημείο αυτό να πω ότι η "Στοιχειωμένη" μέχρι βάθους -280μ είναι ένα normal βάραθρο, εύκολο για όποιον είναι εξοικειωμένος με τα σκοινιά τουλάχιστον. Από -280μ μέχρι -440 έχουμε μια πιο μέτρια δυσκολία (ένα επιμήκης μαίανδρος) ενώ τέλος από τα -440 μέχρι τον πάτο είναι από τα πλέον δύσκολα και επικίνδυνα σπήλαια στην Ελλάδα... Το έχουμε γράψει και στην αναφορά μας την οποία θα ανεβάσω σύντομα στο site του συλλόγου ότι δεν θεωρήσαμε φρόνιμο να συνεχίσουμε την εξερεύνηση (τουλάχιστον όχι το 2000, χωρίς οργανωμένη ΣΠΗΛΑΙΟΔΙΑΣΩΣΗ...) Γι' αυτό εύχομαι κάθε επιτυχία στην νέα προσπάθεια για συνέχεια των εξερευνήσεων.

Κατεβήκαμε μέχρι τη μεγάλη αίθουσα με τον σταλαγμίτη "κώνο ηφαιστείου", για τους γνωρίζοντες και, σταματήσαμε πάλι από έλλειψη σκοινιών.

Ο σταλαγμίτης με σχήμα "κώνου ηφαιστείου" είναι όντως μοναδικός και κακώς παρέλειψα να αποδώσω την θέση του στην χαρτογράφηση... (θα επανορθώσω...)
Εμείς τον λέγαμε "Βεζούβιο"... Αλήθεια πως τoν αποκαλούσαν οι παλιοί?

(Για την ιστορία: Εκείνα τα προϊστορικά χρόνια, τα σκοινιά, ειδικά, μας δίνονταν με το σταγονόμετρο και, μετά χιλίων αιτημάτων, κόπων, βασάνων κλπ !).

Αγαπητέ κ. Λελούδα, δυστυχώς η χώρα μας πολλές φορές "τρωει τα παιδία της"... Η μαρτυρία σας, το επιβεβαιώνει αυτό. Αλήθεια που θα ήταν σήμερα η σπηλαιολογία στην Ελλάδα εάν μερικοί ταλαντούχοι άνθρωποι είχαν βοηθηθεί τότε (30 χρόνια πριν...) όσο θα έπρεπε? Το γεγονός που αναφέρεται - μαζί με άλλα - οδήγησε στην δημιουργία νέων συλλόγων... Και η ιστορία επαναλαμβάνετε βεβαίως, γιατί κι εμείς το 2000 όπως κι εσείς παλαιότερα ναι μεν δανειζόμασταν όσα σκοινιά θέλαμε (εξάλλου "εμείς" τα αγοράζαμε") όμως η δράση μας δυσκολευόταν γιατί "πληρώναμε" το τίμημα (της ελευθερίας...) με κόπο και προσπάθεια για την δημιουργία των θεμελιωδών υποδομών του συλλόγου μας (μέχρι το 2000, ο ΣΕΛΑΣ μαζευόταν σε καφετέριες - δεν είχε "δικό του" χώρο - ενώ τα περισσότερα από τα ομαδικά υλικά ανήκαν σε 2-3 μέλη του...)

...ολόκληρη η αίθουσα στον πάτο του, καλύπτονταν απο νερό, στάθμης 20-30 εκατοστών (!).

Έτσι, τότε, δεν στάθηκε δυνατή η ανεύρεση της πολύ στενής, ανάμεσα στα βότσαλα, συνέχειάς του

Σας καταλαβαίνω απόλυτα. το σημείο αυτό στα -191μ βάθος (η κατάβαση είναι 86μ σύμφωνα με τις μετρήσεις μας) η κατάσταση που πριγράφετε είναι μάλλον μόνιμο φαινόμενο... Η λάσπη εκεί είναι ανυπόφορη και κάνει τα φρένα να γλιστρούν κατά την ανάβαση και τους καταβατήρες να είναι πολύ δύσκολο να ελεγθούν στην κατάβαση...). Και μια μικρή διόρθωση ως προς την περιγραφή... Η συνέχεια δεν είναι στενή - ανάμεσα στα βότσαλα αλλά μια σχετικά εύκολη αναρήχηση 3 μέτρων πάνω από αυτό το άθλια λασπωμένο δάπεδο... Για την ιστορία από όσο γνωρίζω από εκεί πέρασε πρώτος ο Κ. Ζούπης σε μεταγεννέστερη αποστολή από αυτές που καταγράφονται πιο πάνω.

[Έρη]

Κι εφόσον φαίνεται να αναζωπυρώθηκε το ενδιαφέρον των υπολοίπων σπηλαιολόγων από το αναζωπυρωμένο ενδιαφέρον του ΣΕΛΑΣ (πράγμα το οποίο με χαροποιεί ιδιαιτέρως), δείτε εδώ http://www.selas.org/phpBB2/viewtopic.php?p=1414#1414 τι έγινε την Κυριακή 8 Οκτωβρίου, δηλ. εχτές.